LEVA A PAZ EN TÍ…, E LÉVAA AOS DEMAIS…

Os Parques son espazos abertos á Reflexión e o Estudo para profundar no coñecemento de nós mesmos favorecendo o sincero afecto, a non-discriminación e a reciprocidade no trato aos demais.

A nosa aspiración é que xurda desde eles unha verdadeira onda de bos sentimentos que nos axuden a recoñecer o Sacro nun e fóra dun, permitíndonos comprender que non estamos sós neste mundo nin nos infinitos mundos.

—————————–

Todos os Parques teñen os seguintes elementos:

A Sala: O seu interior simboliza o acceso á experiencia interna profunda a través dun espazo semiesférico baleiro de íconos, símbolos ou imaxes. Exteriormente, os muros fan de enmarque dunha esfera, que na súa cúspide indica a dirección cara ao alto.

O Centro de Estudo: Ámbito onde se desenvolven os traballos de Escola, onde mestres e discípulos realizan as súas prácticas e estudos.

O Monólito: Construído completamente en aceiro inoxidable para reflectir a época actual, fixa a coordenada do tempo no que se fundou este lugar e permite a aliñación do espazo.

O Ronsel ou Muro de Recoñecemento: Están nela gravados os nomes de todos quen contribuíron á construción do Parque, do mesmo xeito en que os antigos ronseis mesopotámicas, exipcias, sumerias ou mayas, esculpidas en pedra, deixaban testemuños dos acontecementos ou feitos significativos que sucederon ao momento de ser construídas.

A Fonte de Auga: Representa alegoricamente a enerxía pola fusión dos principios feminino e masculino.

O Portal: Marca o límite entre a externalidad do mundo e a interioridade do ser humano, buscando producir un cambio no estado interno de todo aquel que entra a este lugar.

O Centro de Traballo: É o lugar onde se realizan retiros e xornadas de traballo persoal.

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA I

(1). Esta frase es la que justifica que se haya agregado, al final de este resumen, el «Apéndice» sobre las bases fisiológicas del psiquismo. El autor expresó textualmente: “A efectos de lograr una visón integrada del trabajo del psiquismo humano, presentaremos sus distintas funciones en una metáfora de ‘aparatos’ que se podrían llegar a localizar fisiológicamente”.

(2). Una aplicación de estos estudios sobre aparatos del psiquismo, conciencia, impulsos y comportamiento, se encontrará en L. Ammann., Autoliberación, Buenos Aires, Ed. Planeta, 1991.

(3). Una exposición sobre el tema de los impulsos se encontrará en J. Caballero, Morfología (símbolos, signos y alegorías), Madrid, Ed. Antares, 1997.

AVISO: O libro “Morfoloxía: símbolos, sinos e alegorías” pode tardar uns poucos minutos en aparecer, pois ocupa 21 Mb. pola grande cantidade de imaxes que contén.

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA II

(1). Refírese ás explicacións dadas en Corfú no ano 1975 e que foron publicadas como Psicoloxía I.

(2). Ver o Apéndice sobre as bases fisiolóxicas do psiquismo en Psicoloxía I.

(3). Sobre o espazo de representación, ver «Psicoloxía da imaxe», en Contribucións ao pensamento, México, D.F., Praza e Valdés, 1990.

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA III

1. Se refiere al punto 8 de Psicología II.

2. Para ampliar este punto se puede consultar la conferencia titulada “Sobre el acertijo de la percepción”, en Habla Silo, Virtual ediciones, 1996.

3. Consultar L. Ammann, Autoliberación, Buenos Aires, Ed. Planeta, 1991. (Segunda parte: operativa)

4. Para comprender y utilizar esta técnica, ver Experiencias Guiadas, Barcelona, Plaza & Janes, 1989 y especialmente la conferencia de presentación de este libro en Habla Silo, Virtual ediciones, 1996.

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA IV

Se refiere a las explicaciones dadas en Canarias en el año 1978 y que han sido publicadas como Psicología III.
Op.cit., Catarsis, transferencias y autotransferencias. La acción en el mundo como forma transferencial.
Op. cit., La conciencia y el yo.
Ver: Espacio de representación, en Psicología II. Silo. O.C. vol II. Madrid, Ediciones Humanistas, 2002.
Ver: Psicología de la imagen, en Contribuciones al Pensamiento. Silo. O.C. vol I. Madrid, Ediciones Humanistas, 1998.
En el “sueño paradojal” o con imágenes, el registro del yo se “aleja” del mundo externo y se diluye en imágenes inconexas hasta desaparecer en una situación que difícilmente está en gobierno del soñante. En cuanto al sueño vegetativo profundo la detección electroencefalográfica muestra una total ausencia de imágenes. Tampoco se verifica el MOR (movimiento ocular rápido), coincidiendo esto con una amnesia posterior de los hechos psíquicos ocurridos en un total olvido del yo. N. del R.
Ver la conferencia sobre las Experiencias Guiadas dadas en el Ateneo de Madrid en 1989. Habla Silo. Presentación de Libros. Experiencias Guiadas. Silo. O.C. vol I. Madrid, Ediciones Humanistas, 1998.
Para una mejor comprensión de este apartado, consultar Meditaciones Cartesianas, Segunda Meditación. 19. Actualidad y potencialidad de la vida intencional. Husserl E. Madrid. Ediciones Paulinas. 1979. También consultar: El Ser y el Tiempo. Segunda Sección. IV Temporalidad y cotidianidad. 70. La temporalidad de la espacialidad peculiar al “ser ahí”. Heidegger M. México. Fondo de Cultura Económica, 1980.
Al parecer, Epicuro defendió la Teoría de Demócrito según la cual los átomos se mueven formando el mundo físico, pero agregó frente a la objeción de Aristóteles, que los átomos sufren desvíos, inclinaciones, que les permiten encontrarse. La doctrina correspondiente a la idea del “clinamen”, parece haber sido formulada completamente trescientos años después de Epicuro. Ver: Lucrecio De rerum natura, II, 289- 93.
Desde Pitágoras se había concebido a la mónada como la primera unidad o unidad fundamental de la que derivan los números. A lo largo del tiempo, la idea de mónada fue sufriendo importantes cambios hasta que en el Renacimiento y con Giordano Bruno en De monade, los átomos constitutivos de la realidad son vivientes y animados. En el S. XVIII Leibniz en los Principios de la Naturaleza, caracterizó a las mónadas como “átomos” sin comienzo ni fin que se combinan sin interpenetrarse y que poseen fuerza propia. Contemporáneamente, Kant en su Monadologia Physica, describió a la mónada como punto indivisible, a diferencia del espacio que es infinitamente divisible.
Entendiendo “mundo” como la síntesis mundo interno-externo.
En la Fenomenología del Espíritu, Hegel llama “alienación” a la “conciencia desdichada”, que se registra como un desgarramiento de la conciencia consigo misma al encontrarse separada y desposeída de la realidad a la cual pertenece. En el Concepto de la Angustia, Kierkegaard, estudia a la “conciencia angustiada” que se manifiesta con respecto a su objeto que es la “nada”. Muchos “filósofos de la existencia” recurren al método fenomenológico para describir los actos y los objetos de síntesis de conciencia. Sartre en Esbozo de una teoría de las emociones, describe a la “conciencia emocionada” y Kolnai en El Asco, describe a la “conciencia asqueada”.
Pan era una divinidad pre-helénica benéfica para los campos, los pastores y los rebaños. Una leyenda lo hace aparecer en la batalla de Maratón, sembrando el “terror pánico” entre los persas y ayudando a los atenienses, que a partir de ese momento propagan su culto en toda Grecia. El adjetivo “pánico” se refiere a esa divinidad en general, pero “pánico” se usó para señalar el estado de conciencia que denota un peligro inminente y que es colectivo y contagioso. Actualmente, la Psiquiatría ha acuñado el “síndrome de pánico”, debilitando el significado colectivo inicial.
Psicología III. El sistema de representación en los estados alterados de conciencia.
Platón y Aristóteles conocieron las diferencias entre el pensar intuitivo y el discursivo, privilegiando Platón el primer tipo. Para él, las Ideas de lo Bueno y lo Bello son de contemplación directa y son reales, mientras que las cosas buenas o bellas derivan de aquellas Ideas y no poseen la misma realidad inmediata. En Descartes reconocemos ese gran aporte del pensamiento que piensa sobre sí mismo sin intermediación y en Husserl el contacto directo con las noesis, los actos del pensar y los noemas, los objetos ligados intencionalmente a los actos del pensar.
Isaac Newton, en 1666 en Woolsthorpe, U.K.
Augusto Kekulé en 1865 en Bonn, Alemania, estableció la teoría de la cuadrivalencia del carbono y la fórmula hexagonal del benceno.
Mary Godwin. La historia está en las notas que escribió Polidori en su diario el 18 de Junio de 1816 en villa Diodati, al lado del lago Leman, Suiza,
R.L. Balfour. En las islas Samoa en 1886.
Vasili Kandinsky, en 1911 en Moscú.
O.C. I Habla Silo. Conferencia sobre Las condiciones del diálogo, dada en la Academia de Ciencias de Moscú en 1999.
IV Brihadaranyaka Upanishad. ¨Cuando el espíritu humano se ha retirado al reposo, retiene consigo los materiales de este mundo en que están contenidas las cosas todas, y entonces crea y destruye su propia gloria e irradiación, pues el espíritu brilla con su propia luz”.
La Biblia, Da-niyye-l.X, 7 Versión castellana Dujovne, Kostantinovsky. “Y yo, Da-niyye-l, solo vi la visión; pues no la vieron los hombres que conmigo estaban, sino que cayó sobre ellos un terror grande, de modo que huyeron a esconderse”.
El Avesta. Los Gathas. Yasna XLV, 2-3. “Proclamaré esta primera enseñanza al Mundo. Enseñanza que me reveló el Omnisciente Ahura Mazda. Hablaré de los dos primeros Espíritus del mundo, de los cuales el más bondadoso dijo así al dañino: Ni nuestros pensamientos, ni nuestros mandamientos, ni nuestra inteligencia, ni nuestras creencias, ni nuestras obras, ni nuestra conciencia, ni nuestras almas están de acuerdo en nada”.
Se entiende “tomada” como no dirigida ni manejada por el sujeto.
En la Psicología oficial se considera al trance como “un estado de disociación de la conciencia, caracterizado por la suspensión de todo movimiento voluntario y la existencia de ciertas actividades automáticas”. Diccionario Enciclopédico de la Psique. B.Szekely. Ed.Claridad. Buenos Aires, 1975.
El Soma (para los indios) y el Haoma (para los iranios), ha sido la bebida embriagadora más antigua. En los Himnos Védicos, en 730 (2), se lee: “Tú eres el cantor, tú eres el poeta, tú eres el dulce jugo nacido de la planta. En la embriaguez, tú eres el dador de todos los bienes”.
En Delfos la sacerdotisa de Apolo (Pitia o Pitonisa), se sentaba en un trípode colocado junto a la grieta de una roca de la que salía un vapor intoxicante y comenzaba a profetizar con palabras incoherentes. En los días anteriores, la Pitia se había sometido al ayuno y a la masticación de hojas de laurel.
Virgilio, que hace una descripción fantástica de la anécdota de Cumas, seguramente cuenta con información más que suficiente sobre el proceder de las sibilas a lo largo de la historia de Grecia y Roma. De todos modos, en el Libro VI de la Eneida, dice la Sibila: “¡He ahí, he ahí el dios!. Apenas pronunció estas palabras a la entrada de la cueva, inmutósele el rostro y perdió el color y se le erizaron los cabellos; jadeando y sin aliento, hinchado el pecho, lleno de sacro furor, parece que va creciendo y que su voz no resuena como la de los demás mortales porque la inspira el numen ya más cercano”.
El chamanismo y las técnicas del éxtasis, M. Eliade, F.C.E. Madrid, 2001 El autor pasa revista, entre otras materias, a las distintas formas de trance chamánico en el Asia Central y Septentrional; en el Tibet y China; en los antiguos Indoeuropeos; en Norteamérica y Suramérica; en el Sureste asiático y en Oceanía.
Los antiguos llamaron a la epilepsia, la “enfermedad divina”. En las convulsiones de ese mal, creyeron ver una lucha en la que el sujeto se defendía de la alteración que llegaba hasta él. Los dioses anunciaban su llegada dándole al sujeto un “aura” que lo prevenía. Después del “ataque”, se suponía que el sujeto quedaba inspirado para profetizar. No en vano se pretendió que Alejandro, César y hasta Napoleón hubieran padecido el “mal divino” porque, después de todo, eran hombres de lucha.
Derivado de Togo y Benin.
De la mort a la vie: essai sur le phenomène de la zombification en Haiti R. Toussaint.Ed. Ife. Ontario, 1993.
Derivada del pueblo Yoruba de Togo, Benin y Nigeria, pero también de influencias senegalesas y de África Occidental en general.
Es claro que desde el “magnetismo animal” de Mesmer y Pueysegur hasta la hipnosis moderna que se inicia con J. Braid, se ha podido ir eliminando una parafernalia totalmente accesoria.
La tradición de la “oración del corazón” arranca en el S. XIV en el Monte Athos griego. En 1782 se expandió fuera de los monasterios con la publicación de la Philocalie, del monje griego Nicodemo el Hagiorita, siendo editada en ruso poco después por Paisij Velitchkovsky.
Evagrio Pontico, de los “Padres del Desierto”, escribió sus apotegmas en el S. IV. Es considerado uno de los precursores de las prácticas del Monte Athos.
Los Aforismos del Yoga o Yoga- Sutra, recopilados por Patanjali en el siglo II, es el primer libro de Yoga que se conserva íntegro en sus 195 breves y magistrales sentencias.
Técnicas del Yoga y también El Yoga. Inmortalidad y libertad de M. Eliade.

- O psiquismo.

—- Como función da vida.

A vida desde os seus comezos manifestouse en numerosas formas. Moitas son as especies que desapareceron por non adaptarse ao medio, ás novas circunstancias. Os seres vivos teñen necesidades que van satisfacer no seu medio ambiente. Esta situación no medio ecolóxico dáse en continuo movemento e cambio. A relación é inestable e desequilibrada, provocando no organismo respostas que tenden a compensar ese desequilibrio e así poder manter a estrutura, que doutro xeito desaparecería bruscamente. Así, vemos á natureza vivente despregarse con variedade de formas nun medio ambiente de numerosas características, distintas e cambiantes, e na súa base mecanismos simples de compensación fronte ao desequilibrio que fai perigar a permanencia da estrutura.

A adaptación ao cambio externo implica tamén un cambio interno no organismo para a súa supervivencia. Cando este cambio interno non se produce nos seres vivos, estes van desaparecendo e a vida elixe outras vías para seguir a súa expansión crecente. Sempre no vital estará presente o mecanismo de responder compensatoriamente ao desequilibrio, que segundo o desenvolvemento de cada especie, terá maior ou menor complexidade. Esta tarefa de compensar ao medio externo, e tamén ás carencias internas, vaise a comprender como adaptación (e especificamente como adaptación crecente), como única maneira de permanecer na dinámica da inestabilidade en movemento.

A vida animal, particularmente, vaise a desenvolver segundo funcións de nutrición, reprodución e locomoción. Desde logo que tamén na vida vexetal e aínda nos seres unicelulares existen estas funcións, pero claramente nos animais estas funcións relacionan constantemente o organismo co seu medio mantendo a estabilidade interna da estrutura, o que se vai a expresar máis especializadamente como tendencias vexetativas, como “instintos” de conservación e de reprodución. O primeiro mantén a estrutura individual e o segundo da especie. Nesta preparación dos organismos para conservarse como individuos e perpetuarse como especie, exprésase a inercia (diriamos a “memoria”), que tende a asegurar a permanencia e continuidade malia as variacións.

Nos animais, as funcións de nutrición e reprodución van necesitar da locomoción para poder desenvolverse. Esta permite o desprazamento no espazo para a consecución de alimentos; internamente hai tamén unha mobilidade, un transporte de sustancias para ser asimiladas polos organismos. A reprodución vai ser interna no individuo e externa na multiplicación de individuos. A primeira verifícase como xeración e rexeración de tecidos, a segunda, como produción de individuos dentro da mesma especie. Ambas van facer uso da locomoción para cumprir a sua labor.

A tendencia cara ao ambiente na procura de fontes de abastecemento, cara á huída ou encubrimento fronte ao perigo, dan dirección e mobilidade aos seres vivos. Estas tendencias particulares en cada especie forman un equipo de tropismos. O tropismo máis sinxelo consiste en dar resposta fronte ao estímulo. Esta mínima operación de responder a un elemento alleo ao organismo que provoca un desequilibrio na estrutura, para compensar e restablecer a estabilidade, vai manifestarse logo de maneira diversa e complexa. Todas as operacións van deixar “pegadas” que para as novas respostas serán vías de preferencia (nun tempo 2 opérase sobre a base das condicións obtidas nun tempo 1). Esta posibilidade de gravación é de suma importancia para a permanencia da estrutura nun medio externo cambiante e un medio interno variable.

Tendendo o organismo cara ao medio ambiente para adaptarse a este e sobrevivir, deberá facelo vencendo resistencias. No medio hai posibilidades pero tamén hai inconvenientes, e para exceder dificultades e vencer resistencias hai que investir enerxía, hai que facer un traballo que demanda enerxía. Esta enerxía dispoñible estará ocupada nese traballo de vencer resistencias ambientais. Até tanto non se superen esas dificultades e se termine o traballo, non haberá novamente enerxía dispoñible. As gravacións de pegadas (memoria) permitirán responder sobre a base de experiencias anteriores, o que deixará enerxía libre dispoñible para novos pasos evolutivos. Sen dispoñibilidade enerxética non é posible facer traballos máis complexos de adaptación crecente. Por outra banda, as condicións ambientais preséntanse ao organismo en desenvolvemento como alternativas de elección e son tamén as pegadas as que permiten decidir ante as diferentes alternativas de adaptación. Ademais, esta adaptación efectúase buscando a menor resistencia fronte a distintas alternativas e co menor esforzo. Este menor esforzo implica menos gasto de enerxía. Así é que concomitantemente a vencer resistencias trátase de facelo co mínimo de enerxía posible, para que a enerxía libre dispoñible póidase investir en novos pasos de evolución. En todo momento evolutivo hai transformación, tanto do medio como do ser vivo. Velaquí un paradoxo interesante: a estrutura para conservar a súa unidade, debe transformar ao medio e transformarse tamén a si mesma.

Sería erróneo pensar que as estruturas vivas cambian e transforman só ao medio ambiente, xa que este medio complícase crecientemente e non é posible adaptarse mantendo a individualidade tal como foi creada no seu comezo. Este é o caso do home, cuxo medio, co paso do tempo, deixa de ser só natural para ser ademais social e técnico. As complexas relacións entre os grupos sociais e a experiencia social e histórica acumulada, poñen un ambiente e unha situación na que vai ser necesaria a transformación interna do home. Tras este rodeo no que a vida aparece organizándose con funcións, tropismos e memoria para compensar un medio variable, e así adaptarse crecentemente, vemos que é necesaria tamén unha coordinación (por mínima que fora) entre estes factores, e para a orientación oportuna cara ás condicións favorables de desenvolvemento. Ao aparecer esta minnima coordinación, xorde o psiquismo como función da vida en adaptación crecente, en evolución.

A función do psiquismo consiste en coordinar todas as operacións de compensación da inestabilidade do ser vivo co seu medio. Sen coordinación, os organismos responderían parcialmente sen completar as distintas partes compositivas, sen manter as relacións necesarias e, por último, sen conservar a estrutura no proceso dinámico de adaptación.

—- En relación co medio.

Este psiquismo que coordina as funcións vitais válese dos sentidos e da memoria para a percepción das variacións do medio. Estes sentidos, que de moi simples fóronse complexificando co paso do tempo (como todas as partes dos organismos) van dando información do ambiente, que vai ser estruturada en orientación adaptativa. Pola súa banda, o ambiente é moi variado, e para o organismo son necesarias certas condicións ambientais mínimas para o desenvolvemento. Alí onde esas condicións físicas danse, xorde a vida, e unha vez xurdidos os primeiros organismos as condicións vanse transformando dun modo cada vez máis favorable para a vida. Pero de comezo, os organismos necesitan de condicións ambientais óptimas para o desenvolvemento. As variacións na troposfera chegan a todos os organismos. Así, tanto o ciclaje diario e o ciclaje estacional, como a temperatura xeral, as radiacións e a luz solar, son condicións influintes no desenvolvemento da vida. Tamén o é a composición da Terra, que na súa riqueza, ofrece materia prima que será fonte de enerxía e de traballo para os seres vivos. Os accidentes que poidan ocorrer en todo o planeta son tamén circunstancias decisivas para o desenvolvemento orgánico. Desde as glaciacións, os afundimentos, os sismos e erupcións volcánicas, até a erosión do vento e da auga, son factores determiñantes. Será distinta a vida nos desertos, nas alturas montañosas, nos polos ou na beiramar. Son grandes números de organismos e de diversas especies os que van aparecendo e desaparecendo da superficie terrestre unha vez chegada a vida desde os mares. Moitos individuos atopan dificultades insalvables, e por iso perecen; tamén sucede con especies completas; especies que non puideron autotransformarse nin transformar as novas situacións que ían xurdindo no proceso evolutivo. Sen embargo a vida, abarcando con grandes números e diversidade moitas posibilidades, vai abríndose paso continuamente.

Cando diversas especies aparecen nun mesmo espazo, xorden distintas relacións entre elas, aparte das que existen dentro da mesma especie. Hai relacións simbióticas, de asociación, parásitas, saprófitas, etcétera. Todas estas relacións posibles poden simplificarse en tres grandes tipos: relacións de dominio, relacións de intercambio e relacións de destrución. Os organismos manteñen entre si estas relacións, sobrevivindo uns e desaparecendo outros.

Trátase de organismos nos que as funcións se van regulando por un psiquismo, que conta con sentidos para percibir ao medio interno e ao medio externo, e cunha memoria, que non é só memoria xenética de transmisión de caracteres da especie (os instintos de reprodución e conservación), senón tamén gravacións individuais de reflexos novos que permiten a decisión fronte a alternativas. A memoria cumpre tamén con outra función: o rexistro do tempo; a memoria permite dar continuidade fronte ao transcorrer. O primeiro circuíto de reflexo curto (estímulo-resposta) admite variacións na súa complexidade, especializándose así os sistemas nervoso e hormonal. Por outra banda, a posibilidade de adquirir novos reflexos dá orixe á aprendizaxe e domesticación, especializando tamén mecanismos múltiples de resposta, observándose entón un comportamento variable, unha conduta variable no ambiente, no mundo.

Tras moitos intentos da natureza, os mamíferos comezaron o seu desenvolvemento, producindo casos diferentes e cuantiosos; estes mamíferos deron lugar a distintas ramas, entre elas a dos homínidas de data recente. A partir destes, o psiquismo comeza un desenvolvemento específico.

—- No ser humano.

Un salto notable prodúcese cando comeza entre os homínidas a codificación de signos (sons e xestos). Daquela os signos codificados fíxanse con máis permanencia (signos e símbolos gravados). Estes signos melloran a comunicación que relaciona aos individuos entre si e relata cuestións de importancia para eles referidas ao ámbito en que viven. A memoria amplíase e non é xa só transmisión xenética e memoria individual, senón que grazas á codificación de sinais, os datos poden almacenarse e transmitirse sínicamente, crecendo a información e a experiencia social.

Posteriormente, dáse un segundo salto de importancia: os datos de memoria independízanse do aparello xenético e do individuo, aparecendo a memoria dispersa, que vai prosperando desde os primeiros sinos en muros e tablillas de arxila até alfabetos que posibilitan textos, bibliotecas, centros de ensino, etcétera. O aspecto máis relevante que operou aí, é que o psiquismo sale de si, plásmase no mundo.

A locomoción vai parellamente ampliándose, grazas á inventiva que crea aparellos naturalmente inexistentes por unha banda, e domestica vexetais e animais por outra, permitindo o traslado por auga, estepa, montaña e bosque. Desde as poboacións nómades até a locomoción e a comunicación que nos nosos días alcanza un notable desenvolvemento.

A nutrición perfecciónase desde a primitiva recolección, caza e pesca até a domesticación do vexetal dos primeiros agricultores. Segue desenvolvéndose coa domesticación de animais e con progresivos sistemas de almacenamento, conservación e síntese de novos alimentos, e a súa consecuente distribución.

A reprodución vai organizando os primeiros grupos sociais de horda, tribo e familia, que coa instalación en lugares fixos vai dando lugar a poboacións rudimentarias. Estas, máis tarde, adquiren complexa forma de organización social coa participación concomitante de distintas xeracións nun mesmo momento histórico e xeográfico. A reprodución vai sufrindo importantes transformacións até o momento actual no que se albiscan xa técnicas de produción, modificación, conservación e mutación de embrións e xenes.

O psiquismo foi facéndose complexo, ao par que reflicte as súas anteriores etapas. Especializa tamén aparellos de respostas como son os centros neurohormonales que desde unha orixinal función vexetativa foi desenvolvéndose até un intelecto de complexidade crecente. Segundo o grao de traballo interno e externo, a conciencia gañou niveis desde o soño profundo ao semisoño e, ulteriormente, a unha vixilia cada vez máis lúcida.

O psiquismo aparece como o coordinador da estrutura ser vivo-medio: é dicir, da estrutura conciencia-mundo. O resultado de tal coordinación é o equilibrio inestable en que esta estrutura vai traballar e procesar. A información externa vai chegar ao aparello especializado que traballará en distintas franxas de captación. Estes aparellos son os sentidos externos. A información do medio interno, do intracorpo, chegará aos aparellos de captación que son os sentidos internos. As pegadas desta información interna e externa e tamén as pegadas das operacións mesmas da conciencia nos seus distintos niveis de traballo, van recibirse no aparello de memoria. Así, o psiquismo vai coordinar datos sensoriais e gravacións de memoria.

Por outra banda, o psiquismo nesta etapa do seu desenvolvemento conta con aparellos de resposta ao mundo, respostas moi elaboradas e de distinto tipo (como son as respostas intelectuais, emotivas ou motrices). Estes aparellos son os centros. No centro vexetativo están as bases orgánicas das funcións vitais do metabolismo, reprodución e locomoción (aínda cando esta especializouse no centro motriz), así como tamén os instintos de conservación e de reprodución. O psiquismo vai coordinar estes aparellos e tamén as funcións e instintos vitais.

Ademais, no ser humano dáse un sistema de relación co medio ao que non se pode considerar como un aparello con localizacións neurofisiolóxicas, e ao que chamamos “comportamento”. Un caso particular do comportamento psicolóxico na relación interpersoal e social é o da “persoalidade”. A estrutura de persoalidade vai servindo á adaptación tendo que axustarse continuamente a situacións distintas e variables do medio interpersoal; esta capacidade de adecuación acertada, esixe dunha complexa dinámica situacional que o psiquismo tamén deberá coordinar mantendo a unidade da estrutura completa.

Por outra banda, o proceso biolóxico polo que atravesa unha persoa -desde o nacemento e a nenez, pasando pola adolescencia e a mocidade, até a madurez e a vellez-, vai modificando marcadamente a estrutura interna que atravesa etapas vitais de distintas necesidades e relacións ambientais (ao comezo dependencia do ambiente, logo instalación e expansión no mesmo tendendo a conservar a posición para, finalmente, afastarse). Tamén este proceso vai necesitando dunha precisa coordinación.

A efectos de lograr unha visión integrada do traballo do psiquismo humano, presentaremos as súas distintas funcións que se poderían chegar a localizar fisiolóxicamente (1). Tamén teremos en conta o sistema de impulsos capaz de xerar, trasladar e transformar información entre os aparellos.

A NOSA ESPIRITUALIDADE

LEVA A PAZ EN TÍ…, E LÉVAA AOS DEMAIS…

LENGUAJE: CASTELLANO

********************************************

NOTA:

A publicidade que aparece na bitácora como “Google Ads” é inserida automaticamente polo sistema WORDPRESS e non ten nada que ver con este BLOG.

********************************************

DESCARGA

A Mensaxe de Silo

A MENSAXE DE SILO – Texto fidedigno en Castelán, Catalán, Alemán, Aymara, Checo, Danés, Finlandés, Francés, Grego, Húngaro, Hebreo, Holandés, Inglés, Islandés, Italiano, Polaco, Portugués (Brasil), Quechua, Ruso, Swahili, Tamil…

E aquí, na súa traducion ao Galego.

********************************************

ENTRA NO LIBRO, PINCHANDO NA FOTO…

A Mensaxe de Silo é EXPRESIÓN DAS PROFUNDIDADES do Espírito Humano

El fortalecemento da alegría y la convicción “AQUÍ SENTIDAS” esperta iniciativas vitais na Non-Violencia Activa

A Mensaxe

MAIS INFORMACIÓN, CONTACTO Y CONEXIÓN:

——- (contén Información das Comunidades da Mensaxe en América do Norte, Europa, Africa e Asia) ——-

——- (un sinxelo paso para poder comunicarnos co aberto intercambio de comentarios aos contidos deste blogue) ——-

——- (correo electrónico dispoible para iniciar y/o desénvolver a nosa comunicación mais persoal) ——-

Historia de Galiza.

Os Parques… ¿Para qué son e qué elementos comúns conteñen?

Todos os Parques teñen os seguintes elementos:

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA I

AVISO: O libro “Morfoloxía: símbolos, sinos e alegorías” pode tardar uns poucos minutos en aparecer, pois ocupa 21 Mb. pola grande cantidade de imaxes que contén.

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA II

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA III

NOTAS DE APUNTAMENTOS DE PSICOLOXÍA IV

- O psiquismo.

—- Como función da vida.

—- En relación co medio.

—- No ser humano.

Páxinas

Categorías

Arquivos

Categorías

Enlaces RSS

Follow “A NOSA ESPIRITUALIDADE”