Pensador e escritor arxentino que, como resposta á violencia crecente no mundo e sobre todo ás ditaduras militares de América do Sur, lanzou un movemento de non-violencia na súa cidade natal de Mendoza. O seu pensamento desenvolveuse ao longo dos anos sesenta e deu a primeira exposición pública do seu traballo en 1969 nun lugar chamado Punta de Vacas na cordilleira dos Andes, cun discurso chamado “A Curación do Sufrimento”. Este movemento desenvolveuse desde entón e abriu expresións nos campos político, social e cultural a través da formación en moitos países da Asociación Mundo sen Guerras, o Centro de Estudos Humanistas, o Partido Humanista, a Comunidade para o Desenvolvemento Humano e a Converxencia das Culturas, cada un dos cales se basean para as súas actividades nos principios da non-violencia e a anti-discriminación. Hoxe, a filosofía deste Movemento Humanista é coñecida polo nome de Novo Humanismo ou Humanismo Universalista e pódense observar dúas propostas básicas:
1. A solidariedade – O tratar a outros da maneira en que nos gustaría ser tratados.
2. A coherencia – Pensar, sentir e actuar na mesma dirección.
Outros proxectos de Educación, Saúde e Desenvolvemento continúan crecendo en máis de 120 países na maioría dos continentes. Silo continúa escribindo e levando a súa Mensaxe profundamente espiritual de Non Violencia e de cambio simultaneo social e persoal a todos os recunchos da Terra.
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
Anunciouse en outubro de 1992 que o Premio Nóbel da Paz iría a Rigoberta Menchú, unha indíxena maya de Guatemala “en recoñecemento polo seu traballo para a xustiza social e a reconciliación étnico-cultural baseadas no respecto para os dereitos dos indíxenas”. O que ela non se envorcase cara á violencia, senón ao traballo político e social para a súa xente foi a razón pola que recibiu o premio. Ela participou como membro activo do Comité para a Unidade do Campesiño e axudou a fundar Cristiáns Revolucionarios. Menchú explicou que “nós entendemos a revolución no seu significado real da palabra: ‘a transformación’. Si eu elixise a loita armada, estaría agora nas montañas”. Aínda que ela admitiu que o seu libro contén algúns eventos que non son reais, o comité Nóbel aceptouno como unha verdadeira representación das vidas de indios guatemaltecos, auque non fose a súa biografía real.
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
Presidente da URSS 1985-91. El tentou reavivar a economía soviética en quebra a través de reformas económicas (a perestroika) e de liberalizar a sociedade e a política a través do glasnost (a apertura) e nas eleccións. Propiciou a redución de armamentos a nivel internacional a través de acordos con EE.UU. Retirou as tropas soviéticas de Afganistán e permitiu aos estados do bloque Soviético en Europa central unha maior autonomía, movemento que pronto levou á disolución da URSS e o fin da Guerra Fría. Outorgóuselle o Premio Nóbel de Paz en 1990 por promover a apertura na URSS e axudar terminar coa Guerra Fría. El lanzou con outros gañadores do Premio de Paz o programa “Década de Paz e Non-Violencia para os nenos do mundo” para que os primeiros 10 anos do novo milenio sexan dedicados á Educación para a Non Violencia, agora administrado por UNESCO.
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
“Como avogada, xuíz, disertante, escritora e activista, ela falou claramente e fortemente no seu país, Irán, e máis aló das súas fronteiras. Ela tomou posicións como unha profesional lexítima, unha persoa valerosa, e nunca considerou as ameazas á súa propia seguridade.
O seu campo principal é o traballo polos dereitos humanos básicos, e ningunha sociedade merece ser chamada civilizada a menos que se respecten os dereitos de mulleres e nenos. Nunha era de violencia, ela apoiou a non-violencia de forma consistente. É fundamental para ela que debe construírse o poder político supremo dunha comunidade en eleccións democráticas. Ela apoia o esclarecemento e o diálogo como o mellor camiño para resolver os conflitos”. (Discurso de entrega do Premio Nóbel de Paz)
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
A campaña inicial de Nelson Mandela contra o apartheid estaba baseada na non-violencia. Logo de masacres aos activistas el xulgou que a sabotaxe e mesmo a loita armada tiñan o seu lugar na loita contra un dos sistemas máis violentos que o mundo coñeceu. Recibiu o Premio Nóbel da Paz (Nóbel, tamén tiña os seus dilemas, e creara o premio ao parecer para desculparse pola invención da dinamita). Unha boa parte da campaña que levou ao fin do apartheid estivo baseada en estratexias de non-violencia: presión internacional, desobediencia civil e a propia negativa de Mandela de deixar a prisión (negándose a renunciar á violencia) o que aumentou máis aínda a presión internacional. Debe ter un lugar nesta árbore genealógico de líderes non-violentos? Este debate pode axudarnos a aclarar moitos problemas que se presentan ao activista de hoxe.
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
As fontes da súa inspiración foron Mahatma Gandhi sobre quen ela aprendera cando a súa nai era embaixadora na India, e o seu pai, Aung San, o líder da loita pola liberación de Birmania. Ela tiña só dous anos cando el foi asasinado, pero ela fixo da súa vida o centro dos seus estudos. De Gandhi ela tomou o seu compromiso coa non-violencia, do seu pai a comprensión de que o liderado era un deber que uno só pode levar adiante con humildade e coa confianza e o respecto da xente. Os dous foron para ela exemplos de independencia e modestia, e Aung San representa “unha simplicidade” profunda (discurso do Premio Nóbel de Paz). En decembro 1991 Aung San Suu Kyi aínda estaba en detención pola ditadura militar en Myanmar (Birmania) e só puido estar representada na cerimonia polos seus dous fillos, o seu marido e o seu cadro fronte ao público. A liga Nacional pola democracia foi formada, con Suu Kyi como secretaria xeral. Promoveu unha política de non-violencia e desobediencia civil. Desafiando unha prohibición, Suu Kyi fixo unha xira dando discursos ao longo do país a grandes públicos.
Os seus partidarios continuaron facendo campaña a pesar da fatiga, arrestos e matanzas por parte dos soldados. Prohibíuselles participar na elección.
Posta baixo arresto domiciliario, sen cargo ou xuízo o seu partido gañou as eleccións con 82% dos asentos parlamentarios. O goberno negouse a recoñecer os resultados.
Foille concedido o premio Rafto dos dereitos humanos en 1990, e o Premio Nóbel de Paz en 1991.
Suu Kyi permanece en detención, despois de rexeitar unha oferta para librala si ela deixa Birmania e retírase da política.
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
Inspirado polos ensinos de Gandhi Nkrumah adoptou a filosofía da Acción Positiva baseado no principio da non-violencia. Nkrumah logrou prominencia na década de 1950 cando gañou a independencia de Costa do Ouro (agora Ghana). Ela foi a primeira nación do África sub-sahariana en gañar a independencia do dominio colonial europeo. En 1957 Nkrumah usou a independencia de Ghana como unha plataforma para levar a cabo a loita pola emancipación total de África, e tamén para facer unha campaña para unha unión política dos estados recentemente independizados e a integración das súas economías. Aínda que o seu goberno foi criticado por ser autoritario e antidemocrático él era consciente de que o seu proxecto socialista tiña moitos inimigos no estranxeiro, e sobreviviu cinco intentos de asasinato. Hoxe é considerado como un dos grandes líderes da do Movemento Panafricano.
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
No seu discurso de independencia dixo: “… Imos acabar coa supresión do pensamento libre e velar por que todos os nosos cidadáns gocen de cheo as liberdades fundamentais previstas na Declaración dos Dereitos de Home. Imos a anular a discriminación en todas as súas formas e asegurar para todos a posición a que a dignidade humana, o traballo e a dedicación, dálle dereito.
Imos gobernar non pola paz de armas e bayonetas senón por unha paz do corazón e o propósito?”
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
As dúas mulleres organizaron marchas en que Protestantes e Católicos camiñaron xuntos nas manifestacións pola paz e contra a violencia. Outorgóuselles o Premio Nóbel de Paz en 1967. Díxose nesa ocasión: “Williams e Corrigan mostráronnos o que persoas ordinarias poden facer para promover a paz. Elas tiveron o valor de dar o primeiro paso. Elas fixeron isto en nome da humanidade e por amor ao próximo; alguén tiña que empezar perdoando”. O amor ao próximo é unha das pedras fundamentais do humanismo que constrúe a nosa civilización occidental. É sumamente importante que brille cando o odio e a vinganza ameazan con dominar. O seu foi un acto altruísta valeroso que demostrou ser unha inspiración para miles que acenderon unha luz na escuridade… “
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
Russell foi un influínte matemático, filósofo, e lóxico británico; un exemplo do loitador pola paz non-relixioso. Foi despedido do Trinity College en Cambridge e encarcerado durante cinco meses como resultado das súas protestas contra a guerra. O seu posto na Universidade da Cidade de Nova York foi revogado debido ás protestas públicas pola paz que encabezou. Foi despedido da Fundación Barnes en Pennsylvania pola mesma razón e organizou a primeira Conferencia de Pugwash. Foi Presidente fundador da Campaña polo Desarmamento Nuclear do Reino Unido e encarcerado á idade de 89 anos durante unha semana en relación ás súas protestas antinucleares.
A METODOLOXÍA DA NON VIOLENCIA ACTIVA
Experiencias Históricas
Estudar as súas ideas e accións é entrar en contacto co proceso de elixir a non-violencia como metodoloxía para a acción. Algúns dos personaxes poden non existir na forma que nos chegan hoxe, pero calquera fose a súa realidade, son importantes como parte da cadea de inspiración e modelos.
Calquera experiencia anterior, fronte ao tema, non necesariamente pode servirnos para implementar as mesmas estratexias e tácticas, porque varían moito as épocas, o contexto histórico, as culturas, os sistemas políticos e os obxectivos.
Tampouco necesariamente débese compartir a actitude nalgúns casos de sacrificio ou inmolación que tiveron algúns dos protagonistas. No entanto, vexamos un sinxelo resumo das mesmas para ilustrar este punto.
En todo caso podemos dicir que o ensaio “Desobediencia Civil” publicado en 1849 por Henry Thoreau, quen foi ao cárcere por negarse a pagar impostos nun país que aceptaba a escravitude (USA), senta as bases teóricas da resistencia pasiva.
Logo Mahatma Gandhi, durante a primeira metade do século XX loitou mediante a política da resistencia pasiva e a non-cooperación, primeiro en Sudáfrica e despois no seu país, a India, logrando neste último finalmente a independencia co Reino Unido. A non cooperación e o boicot aos produtos británicos levados adiante masivamente polo pobo da India terminaron por debilitar aos ingleses.
Na década do 50, Martín Luther King organizou unha campaña contra a segregación racial no transporte público de Montgomery (USA), na que todas as persoas de raza negra deixaron de usar o transporte público facendo crebar ás compañías, ata que finalmente o Tribunal Supremo Prohibiu a segregación racial no transporte. Logo dirixiu varias campañas contra a segregación e unha histórica marcha a Washington en 1963.
Talvez as figuras máis míticas da loita non-violencia foron Gandhi e Luther King, pero foron innumerables as organizacións que empregaron esta metodoloxía con éxito.
. Algúns conceptos teóricos sobre a loita non-violenta
Vexamos algúns conceptos verquidos por teóricos e prácticos da non-violencia.
“O movemento de desobediencia civil, unha vez posto en marcha debidamente, non necesita caudillos“, (Gandhi)
“Si a forza da alma fixésese universal, revolucionaría os ideais sociais e eliminaría os despotismos…” (Gandhi)
“O único deber que teño o dereito de asumir é facer, en todo momento, o que considere xusto” (Thoreau)
“Si un só home honesto neste estado de Massachussets, deixase de ter escravos, apartásese da colaboración co goberno e vísese encarcerado por iso, iso significaría a abolición da escravitude nos EEUU. Porque non importa o pequeno que poida parecer o comezo: o que se fai ben unha vez faise para sempre“. (Thoreau)
“A violencia require de cabezas quentes, a non-violencia require máis ben de cabezas frías e ecuánimes. A violencia é máis fácil empezala e máis difícil sostela con claridade de obxectivos e métodos… Non debe confundirse o doer e o facer doer con conseguir o propósito político” (Shelling)
“O exercicio do poder do gobernante require do consentimento do gobernado, quen ao retirar o consentimento, pode controlar e até destruír o poder do adversario“. (Sharp).
“Cando a xente rehúsase a cooperar, négase a prestar axuda, e persiste nesta desobediencia e postura retadora, está a negarlle ao seu adversario o apoio e cooperación humana básica que calquera goberno ou sistema xerárquico require. Si o fai suficiente xente e por un tempo suficientemente longo, ese goberno ou sistema xerárquico perderá o poder. Esta é a premisa política básica da acción non-violenta” (Sharp).
Precisamente Gene Sharp na súa obra “A loita política non violenta“, enumera toda unha gama de tácticas de loita, algunhas das cales detallamos a continuación a modo de exemplo.
Asi é como na actualidade e grazas á competencia do Novo Humanismo que se esforza en minimizar a violencia até o límite extremo, superala completamente en perspectiva e encamiñar todos os métodos e formas de resolver oposicións e conflitos sobre os rieles da non-violencia creadora… Silo
BERCU-SWINDEN, SYLVIA ; ROBINSON, TONY
Curso 2 de Educación Para a Non Violencia, Apéndice 1 – Notas Biográficas de protagonistas da non-violencia.
