Nesta segunda parte, chamada “A Experiencia“, consideramos oito cerimonias que se presentan para distintos casos e situacións da vida persoal e social.
En case todas as cerimonias están presentes dúas realidades que, tratadas explicitamente ou non, amosan a súa importancia polos profundos significados que teñen para a vida. A estas realidades, que admiten diferentes interpretacións, coñecémolas baixo as designacións de “a Inmortalidade” e “o Sacro“. A Mensaxe concede a maior importancia a eses temas e explica que se debe contar con dereito para crer ou non crer na Inmortalidade e o Sacro, porque de acordo a como se emprace unha persoa fronte a isto, así será a orientación da súa vida.
A Mensaxe asume as dificultades de examinar abertamente as crenzas fundamentais, chocando coa censura e a autocensura que inhiben ao pensamento libre e á boa conciencia. No contexto da libre interpretación que propicia a Mensaxe, admítese que para unhas persoas a Inmortalidade refírase ás accións realizadas en vida, pero que os seus efectos se continúan no mundo físico a pesar da morte física. Para outras, a memoria que se conserva nos seres queridos, ou aínda en grupos e sociedades, garante a persistencia despois da morte física. Para outras máis, a inmortalidade é aceptada como persistencia persoal noutro nivel, noutro “paisaxe” de existencia.
Seguindo coa libre interpretación, algúns senten ao Sacro como o motor do afecto máis profundo. Para eles, os fillos ou outros seres queridos representan o Sacro e posúen un máximo valor que non debe ser envilecido por ningún motivo. Hai quen consideran Sagrado ao ser humano e aos seus dereitos universais. Outros experimentan á divindade como a esencia do Sacro.
Nas comunidades que se forman en torno á Mensaxe, considérase que as diferentes posturas asumidas fronte á Inmortalidade e o Sacro non deben ser simplemente “toleradas“, senón xenuinamente respectadas.
O sacro maniféstase desde a profundidade do ser humano, de aí a importancia que ten a experiencia da Forza como fenómeno extraordinario que podemos facer irromper no mundo cotián. Sen a experiencia todo é dubidoso, coa experiencia da Forza temos evidencias profundas. Non necesitamos da fe para recoñecer o Sacro. A Forza obtense nalgunhas cerimonias como oOficioe aImposición. Tamén nas cerimonias deBenestareAsistenciapódense percibir os efectos da Forza.
O contacto coa Forza provoca unha aceleración e aumento da enerxía psicofísica, sobre todo si cotidianamente realízanse actos coherentes que, por outra banda, crean unidade interna orientada cara ao crecemento espiritual.
A primeira experiencia, coñecida como “Oficio“, é unha cerimonia social que se realiza a pedido dun conxunto de persoas. Os partícipes, chamados “Oficiante” e “Auxiliar“, establecen unha sorte de diálogo a viva voz que permite a todos seguir una mesma secuencia desde o comezo á conclusión. Trátase dunha experiencia que utilizando algúns recursos de relaxación, ao pouco tempo vai dando lugar a un conxunto de imaxes visuais e cenestésicas que, finalmente, toman o carácter dunha “forma esférica” en movemento capaz de liberar a Forza. Nun momento cítase un Principio ou pensamento da Mirada Interna como tema de meditación. Finalmente, realízase un Pedido en dirección ao que cada cal experimenta como a súa “necesidade” máis profunda.
Nestoutra cerimonia, tamén social, coñecida como “Imposición“, trabállase co rexistro da Forza dun modo máis directo que no Oficio. Non se apela á evocación nin ao rexistro da esfera. Tampouco se le un Principio nin se suxire algún tema de meditación. Mantense un Pedido na mesma mecánica do Oficio.
Esta terceira cerimonia, coñecida como de “Benestar“, tamén se realiza a pedido dos asistentes. Sen dúbida, trátase dunha posición mental na que unha ou varias persoas son evocadas tratando de rememorar do modo máis vívido posible a súa presenza e os seus tons afectivos máis característicos. Búscase comprender do modo máis intenso posible as dificultades que neses momentos poden estar a vivir quen son evocados. Desde alí pásase a considerar unha mellora na situación de maneira que se poida experimentar o rexistro de alivio correspondente.
Esta cerimonia pon de manifesto un certo mecanismo de “bos desexos” ou “boas intencións” cos que nos expresamos case espontaneamente e con moita frecuencia. Dicimos: “que teñas un feliz día“, “que cumpras moitos e bos anos“, “que salga ben a túa proba” ou “que superes a dificultade actual“, etc. É claro que nesta cerimonia fanse os “Pedidos” desde unha boa disposición mental na que se salientan os rexistros afectivos intensos. O “Pedido” de beneficios para outros, realizado nas mellores condicións, sitúanos nunha posición mental na que nos predispoñemos para dar as axudas necesarias, que ademais, melloran as nosas direccións mentais fortalecendo en nós as posibilidades de comunicación cos demais.
Un punto moi importante a considerar cos “Pedidos” é o de efectualos a fin de que outros poidan superar as dificultades e restablecer as súas mellores posibilidades. Sobre isto non debe haber confusión. Vexamos un caso. Poderíase supoñer que un Pedido polo restablecemento da saúde de alguén moribundo é o máis adecuado, xa que se está tratando de subtraer da dor e o sufrimento á persoa afectada, pero ao enfocar ese Pedido débese ser coidadoso porque non se trata de pedir o mellor para un mesmo que quixese manter ao afectado con boa saúde e preto noso. O pedido correcto debería apuntar a se cadra para ese moribundo e non a se cadra para nós mesmos. Nesta situación, en que estamos ligados polo afecto a ese moribundo sofrinte, talvez deberiamos considerar que esa persoa pode desexar saír da súa situación reconciliada e en paz consigo mesma. Neste caso, o pedido é por “o mellor para a persoa afectada” e non polo mellor para min, que quixese reter á outra persoa custe o que custe. Así é que o Pedido por outro debe considerar que é o mellor para o outro e non para min.
Esta cerimonia conclúe, para quens así o desexen, en facer sentir a presenza daqueles seres moi queridos que “aínda que non están aquí, no noso tempo e no noso espazo“, relaciónanse ou se relacionaron connosco na experiencia do amor, a paz e a cálida alegría.
Finalmente, con esta cerimonia preténdese crear unha correntada de benestar para todos os presentes que estean orientados nunha mesma dirección.
- Cerimonia de participación individual ou colectiva.
Á cuarta cerimonia, chamada de “Protección“, concorren Oficiante, Auxiliar, familiares e coñecidos dos nenos a quen está dedicada. As explicacións sobre formalidades e significados vanse dando ao longo do desenvolvemento desta cerimonia de cambio de estado.
A quinta cerimonia, de “Matrimonio“, é tamén de natureza social e por iso adóitase celebrar coa participación de numerosas parellas que desexan unirse e dar testemuño público do seu cambio de estado. Como na cerimonia de Protección, aquí danse explicacións sobre formalidades e significados ao longo de todo o seu desenvolvemento.
- Pode ser repetida a pedido do interesado ou daqueles que coidan del.
A sexta cerimonia, chamada de “Asistencia“, é basicamente individual. Como se explica na ambientación ao parlamento do Oficiante: “Esta é unha cerimonia de moito afecto e esixe que quen a realice dea o mellor de si. A cerimonia pode ser repetida a pedido do interesado ou daqueles que coidan del. O Oficiante está a soas co moribundo. Calquera sexa o aparente estado de lucidez ou inconsciencia do moribundo, o Oficiante aproxímase a el falando con voz suave, clara e pausada“. Numerosas frases que le o Oficiante derivan do capítulo XIV da Mirada Interna, titulado “A Guía do Camiño Interno“. A secuencia, as imaxes e as alegorías que se expoñen teñen a estrutura dunha experiencia guiada profunda.
A sétima cerimonia, de “Morte“, é levada adiante polo Oficiante, do mesmo xeito que na cerimonia de Asistencia. Con todo, trátase dunha cerimonia social destinada a familiares, amigos e coñecidos do falecido.
- O Recoñecemento é unha cerimonia de inclusión na Comunidade.
A oitava e última cerimonia, chamada de “Recoñecemento”, é levada adiante por un Oficiante e un Auxiliar. Na ambientación explícase que se trata dunha cerimonia de inclusión na Comunidade… Inclusión por experiencias comúns, por ideais, actitudes e procedementos compartidos. Realízase a pedido dun conxunto de persoas e logo dun Oficio. Quen van participar deben contar co texto que foi distribuído antes. Esta cerimonia ten a estrutura dun testemuño colectivo.
